مرید نور

يار شو يار بين

moridenur — Sat, 11 Oct 2008 03:49:18 GMT

يار شو يار بين ، دل شو دلدار بين
درپي سرو روان چشمه وگلذار بين
بر جه وكاهل مباش در ره عيش ومعاش
پيش كشي كن قماش رونق تجار بين
جملهء تجار ما اهل دل وانبيا
همره اين كاروان خالق غفار بين
آمد محمود باز بر در حجره ي اياز
عشق گزين عشق باز دولت بسيار بين
خاك ايازم كه او هست چو من عشق خو
عشق شو وعشق جو دلبر عيار بين
سنت نيكوست اين چارق با پوستين
قبله كنش بهر شكر باقي از ايثار بين
ساعت رنج وبلا چارق بين ميشوي
بي مرضي، خويش را خسته وبيمار بين
چارق ما نطفه دان، خون رحم پوستين
گوهر عقل وبصر از شه بيدار بين
گوهر پيشين بنه تا كندت مير ده
كهنه ده ونو ستان ، دانه ده انبار بين
تا نگري در زمين هيچ نبيني فلك
يك دمه خود را مبين خلعت ديدار بين
اين سخن در نثار هم به سخن ده سپار
پس تو زهر جزو خويش نكته وگفتار بين

moridenur — Mon, 29 Sep 2008 16:26:18 GMT

moridenur — Mon, 29 Sep 2008 16:22:18 GMT

moridenur — Mon, 29 Sep 2008 16:21:18 GMT

moridenur — Mon, 29 Sep 2008 16:18:18 GMT

moridenur — Fri, 26 Sep 2008 12:28:18 GMT

نشنيده‌اي كه زير چناري كدو بني
بر رست و بردويد برو بر به روز بيست
پرسيد از آن چنار كه تو چند ساله‌اي
گفتا دويست باشد و اكنون زيادتيست
خنديد ازو كدو كه من از تو به بيست روز
برتر شدم بگو تو كه اين كاهلي ز چيست
او را چنار گفت كه امروز اي كدو
با تو مرا هنوز نه هنگام داوريست
فردا كه بر من و تو وزد باد مهرگان
آنگه شود پديد كه از ما دو ٬ مرد كيست

ناصر خسرو

moridenur — Wed, 24 Sep 2008 20:01:18 GMT

عشق يعنی

moridenur — Sun, 17 Aug 2008 16:19:18 GMT

عشق يعنی مستی و ديوانگی

عشق يعنی با جهان بيگانگی

عشق يعنی شب نخفتن تا سحر

عشق يعنی سجده با چشمان تر

عشق يعنی سر به دار آويختن

عشق يعنی اشک حسرت ريختن

عشق يعنی درجهان رسوا شدن

عشق يعنی مست و بی پروا شدن

عشق يعنی اعتبار لحظه ها

عشق يعنی سجده بر سجاده ها

عشق يعنی يک تبسم يک نماز

عشق يعنی عالمی در راز و نياز

عشق يعنی سوختن از تشنگی

عشق يعنی سوختن از بيدلی

عشق يعنی يک شقايق غرق خون

عشق يعنی درد و محنت در درون

عشق يعنی محو شيدايی شدن

درگذرگاهی به ره راهی شدن

عشق يعنی انتهای هرچه راز

عشق يعنی راز شبهای دراز

عشق يعنی يک سوال بر هر جواب

عشق يعنی يک سوال بی جواب

عشق يعنی قصه ديدار تو

لحظه ای در شب به ياد و خواب تو

عشق يعنی غصه و غمهای تو

درنهايت سوزش و تبهای تو

عشق يعنی آخر خط بهشت

عشق يعنی دوزخ بی سرنوشت

عشق يعنی رنگ شادی رنگ نور

عشق يعنی ظلمت تاريکی رنگ گور

عشق يعنی با نگاهی آشنا

با همه بيگانه و او آشنا

عشق يعنی انتظار از انتظار

سالها با غم ولی چشم انتظار

عشق يعنی سوختن با ساختن

عشق يعنی زندگی را باختن

عشق يعنی انتظار و انتظار

عشق يعنی هرچه بينی عکس يار

عشق يعنی لحظه ديدار تو

بي همانگه گم شدن در کار تو

عشق يعنی اشکهای پرخروش

رود اما ساکت و بی شر و شور

عشق يعنی ديده بر در دوختن

عشق يعنی در فراقش سوختن

عشق يعنی لحظه های التهاب

عشق يعنی لحظه های ناب ناب

عشق يعنی با گلی گفتن سخن

عشق يعنی لاله اما بر چمن

عشق يعنی بی ستون کندن به دست

عشق يعنی زاهد اما بت پرست

عشق يعنی قطره و دريا شدن

عشق يعنی همچو من شيدا شدن

عشق يعنی خلوت شبهای من

در همايون ناله و سودای من

عشق يعنی آن صدای بی صدا

صد سخن دارد و ليکن بی صدا

عشق يعنی درد بی درمان ما

در عبادت غصه شد درمان ما

عشق يعنی يک قدم تا انتها

عشق يعنی ابتدا کو انتها

عشق يعنی قطعه شعری نا تمام

عشق يعنی بهترين حسن ختام

moridenur — Sun, 17 Aug 2008 04:00:18 GMT

همیشه حرفهایست برای گفتن و حرفهایست برای نگفتن و ارزش هر انسان به حرفهایست که برای نگفتن دارد حرفهایی اهورایی و برامده از دل ...

- اسلام منطقی تر و جدی تر از آن است که به آنچه در زندگی بی ثمر است و بر روی اذهان بی اثر، در آخرت پاداش دهد، و عملی که نه برای خلق خدمتی باشد و نه برای خود اصلاحی، ثواب داشته باشد.

- همواره بیمناکم که در این فرصت اندک و عزیز حیات‏، لحظه‌ای را به ستایش کسانی بپردازم که در ترجیح عظمت‏، عصیان و تفکر بر سعادت‏، آرامش و لذت اندکی تردید داشته‌اند.

- خدایا، عقیدة مرا از دست عقده‌ام مصون بدار و به من قدرت تحمل عقیدة مخالف ارزانی کن.

- خدایا، به هر که دوست می داری بیاموز که: عشق از زندگی کردن بهتر است، و به هرکه دوست تر می داری بچشان که: دوست داشتن از عشق برتر!

- خدایا، به من توفیق تلاش در شکست، صبر در نومیدی، رفتن بی همراه، جهاد بی سلاح، کار بی پاداش، فداکاری در سکوت، دین بی دنیا، مذهب بی عوام، عظمت بی نام، خدمت بی نان، ایمان بی ریا، خوبی بی نمود، مناعت بی غرور، عشق بی هوس، تنهایی در انبوه جمعیت، و دوست داشتن، بی آنکه دوست بداند، روزی کن.

- خدایا، چگونه زیستن را به من بیاموز، چگونه مردن را خود خواهم دانست.

- اگر نمی‌توانی بالا بروی، سیب باش تاافتادنت اندیشه‌ای را بالا برد.

- ستایش‌گر معلمی هستم که چگونه اندیشیدن را به من بیاموزد، نه چگونگی اندیشه‌ها را.

- ابراهیم‌وار زندگی کن و در عصر خویش معمار کعبة ایمان خویش باش.

- هر کس مظلوم است، خودش ظالم را یاری کرده‌است.

- مردن هم همچون زیستن بهانه‌ای می‌خواهد.

- اگر شاهد عصر خود و شهید حق و باطل جامعه‌ات نیستی، هر جا که می‌خواهی باش، چه به نماز ایستاده باشی، چه به شراب نشسته باشی، هر دو یکیست.

- از سکوت اگر به خشم آمدی سکوت کن.

- آنان که به هر ذلتی تن می‌دهند تا زنده بمانند، مردگان خاموش و پلید تاریخند.

- آنان که رفتند، کاری حسینی کردند. آنان که ماندند باید کاری زینبی کنند، وگرنه یزیدی‌اند.

- میوه‌های گوارا و معطر تاریخ، انسان‌هایی هستند که سعادت را به خاطر صعود به قلة عظمت به اعماق دره پرت کرده‌اند.زیبایی به خوش سیرتی است نه به خوش صورتی.

- ظلم است که معلم را به شمع تشبیه کرد زیرا شمع را می‌سازند که بسوزد ولی معلم می‌سوزد که بسازد.

- دوستدار هنرمندانی بوده‌ام که به جای خاتمکاری و کاشیکاری‌های ظریف و آرایش‌های رقیق و نازک‌کارانه، وقار کوهستان‌های لجوج و خشم طوفان‌های وحشی و ابهت و اقتدار آسمان گرفته و مصمم زمستانی و پهندشت‌های دهشتناک و خشن را سرمایة هنر خویش ساخته‌اند.

- بگذار تاشیطنت عشق چشمان تو را به عریانی خویش بگشایدهر چند معنایش جز رنج و پریشانی نباشد؛اما کوری را هرگز به خاطر آرامش تحمل مکن

- انسان نقطه‌ای است بین دو بی نهایت بی نهایت لجن و بی نهایت فرشته

- سفر هیچ چیز به جز دلتنگی ندارد، اما... زندگی به من آموخت، برای بهتر دیدن عظمت و شکوه هر چیز باید قدری از آن دور شد.

- در فلق بگریز ای سوار سپیده صبح که سیاهی شب همه جا را فراگرفته‌است که افسونگران چیره دست در گره‌ها می‌دمند و دوستان دشمن کام

- نه، من هرگز نمی نالم؛ قرنها نالیدن بس است؛ می خواهم فریاد کنم؛ اگر نتوانستم ، سکوت می کنم؛ خاموش مردن بهتر از نالیدن است

- آن امانت که خدا بر زمین و آسمانها و کوهها عرضه کردو از برداشتنش سر باز زدند و انسان برداشت،همین است.نه عشق است و نه معرفت است و نه طاعت...مسئولیت ساختن خویش است. کاری که در ید قدرت خداوندی است انسان خود به دست می گیرد!...

- قلم توتم من است؛ قلم توتم ماست ،به قلم سوگند؛ به خون سیاهی که از حلقومش می چکد سوگند؛ به رشه ی خونی که اززبانش می تراود سوگند؛ به زجه های دردی که از سینه اش بر می آید سوگند ،که توتم مقدسم را نمی فروشم ؛به دست زورش تسلیم نمی کنم ،به کیسه ی زرش نمی بخشم ،به سر انگشت تزویرش نمی سپارم دستم را قلم می کنم و قلمم را از دست نمی گذارم ؛چشمهایم را کور می کنم، گوشهایم را کر می کنم، پاهایم را می شکنم ،انگشتانم را بند بند می برم ،سینه ام را می شکافم، قلبم را می کشم، حتی زبانم را می برم و لبم را می دوزم اما قلمم را به بیگانه نمی دهم...

- در عجبم از مردمي که خود زیر شلاق ظلم و ستم زندگي مي‌کنند اما براي حسيني که آزاده زندگي کرد٬ مي‌گریند

- حسین بیشتر از آب تشنه ی لبیک بود.افسوس که به جای افکارش، زخم های تنش را نشانمان دادند و بزرگترین دردش را بی آبی نامیدند.

- برای شناختن هر مذهب باید خدایش را، کتابش را و پیغمبرش را و بهترین دست پرورده هایش را دید و شناخت.

- در شگفتم که سلام آغاز هر دیداریست، ولی در نماز پایان است.شاید این بدین معناست که پایان نماز آغاز دیدار است.

- در راه گم شدن از گمراه شدن بد تر است.

- "آگاهی"نعمتی است که خدا به هرکس داده کاش نگیرد و به هر کس نداده کاش ندهد.

- در داستان خلقت است که مسئولیت معنا پیدا می کند و اینکه عشق و عقل هر دو باید دست اندر کار باشند تا آدم بیدار شود و به بینایی برسد.

- کسی که راه را غلط رفته، اگر درست راه برود، زودتر ممکن است راه درست را بیابد تا آنکه در راه درست، غلط راه می رود.

- خدایا در برابر آنچه انسان ماندن را به تباهی می کشاند مرا با نداشتن و نخواستن آن روئین تن کن.

moridenur — Sat, 16 Aug 2008 13:57:18 GMT

اي پيك راستان خبر يار ما بگو

احوال گل به بلبل دستان سرا بگو

ما محرمان خلوت انسيم غم مخور

با يار آشنا سخن آشنا بگو

برهم چو مي‌زد آن سر زلفين مشكبار

با ما سر چه داشت ز بهر خدا بگو

هر كس كه گفت خاك در دوست توتياست

گو اين سخن معاينه در چشم ما بگو

آن كس كه منع ما ز خرابات مي‌كند

گو در حضور پير من اين ماجرا بگو

گر ديگرت بر آن در دولت گذر بود

بعد از اداي خدمت و عرض دعا بگو

هر چند ما بديم تو ما را بدان مگير

شاهانه ماجراي گناه گدا بگو

بر اين فقير نامه آن محتشم بخوان

با اين گدا حكايت آن پادشا بگو

جان‌ها ز دام زلف چو بر خاك مي‌فشاند

بر آن غريب ما چه گذشت اي صبا بگو

جان پرور است قصه ارباب معرفت

رمزي برو بپرس حديثي بيا بگو

حافظ گرت به مجلس او راه مي‌دهند

مي نوش و ترك زرق ز بهر خدا بگو